اي آسمان زيبا امشب دلم گرفته
از هاي و هوي دنيا امشب دلم گرفته
يک سينه غرق مستي دارد هواي باران
از اين خراب رسوا امشب دلم گرفته
امشب خيال دارم تا صبح گريه کنم
شرمنده ام خدايا امشب دلم گرفته
خون دل شکسته بر ديدگان تشنه
بايد شود هويدا امشب دلم گرفته
ساقي عجب صفايي دارد پياله ي تو
پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته
گفتي خيال بس کن فرمايشت متين است
فردا به چشم اما امشب دلم گرفته !
سراب رد پای تو کجای جاده پیدا شد
کجا دستاتو گم کردم که پایان من اینجا شد
کجای قصه خوابیدی که من تو گریه بیدارم
که هر شب حُرم دستاتو به آغوشم بدهکارم
تو با دلتنگی های من، تو با این جاده هم دستی
* تظاهر کن ازم دوری تظاهر می کنم هستی *
تو آهنگ سکوت تو به دنبال یه تسکینم
صدایی تو جهانم نیست فقط تصویر می بینم
یه حسی از تو در من هست که می دونم تو رو دارم
واسه برگشتنت هر شب درا رو باز می زارم
من هم دلتنگ می شوم ...
روبروی پنجره ام از سایه ام تحقیر می شوم ...
میدانی تنهایی کجایش درد دارد !!؟
انکارش ...
یادی فراموش شده ام
کسی که روزگاری بود
همین ...
خاطراتت را بگرد
دلم را پس بده ...
پیش از اینها فكر می كردم خدا
خانه ای دارد میان ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس و خشتی از طلا
پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه برق كوچكی از تاج او
هر ستاره پولكی از تاج او
اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او كهكشان
رعد و برق شب صدای خنداه اش
سیل وطوفان نعره درنده اش
دكمه پیراهن او آفتاب
برق تیغ و خنجر او ماهتاب
هیچكس از جای او آگاه نیست
هیچكس را در حضورش راه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویر بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین
بود اما در میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت
هرچه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین ، از آسمان ، از ابرها
زود می گفتند این كار خداست
پرس و جو از كار او كاری خطاست
آب اگر خوردی ، عذابش آتش است
هرچه می پرسی ، جوابش ْآتش است
تا ببندی چشم ، كورت می كند
تا شدی نزدیك ، دورت می كند
كج گشودی دست ، سنگت می كند
كج نهادی پای لنگت می كند
درمیان آتش آبت می كند
با همین قصه دلم مشغول بود
خوابهایم پر زدیوار و غول بود
نیت من در نماز و در دعا
ترس بودو وحشت از خشم خدا
هر چه می كردم همه از ترس بود
مثل از بر كردن یك درس بود
مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
مثل تكلیف ریاضی سخت بود
تا كه یكشب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یك سفر
در میان راه در یك روستا
خانه ای دیدم خوب و آشنا
زود پرسیدم پدر اینجا كجاست
گفت اینجا خانه خوب خداست
گفت اینجا می شود یك لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند
با وضویی دست و رویی تازه كرد
گفتمش پس آن خدای خشمگین ؟
خانه اش اینجاست ! اینجا در زمین ؟
گفت آری خانه او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست
مهربان و ساده و بی كینه است
مثل نوری در دل آیینه است
می توان با این خدا پرواز كرد
سفره دل را برایش باز كرد
می شود در باره گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چكه چكه مثه باران حرف زد..!
سکوتی است جاده انتظارم
تنهاست ستاره ی شبهای بی کسی ام
داغ دیده شدند اشک هایی که پا به پای رفتنت چکیدند
رها شدند کبوتر های خوش آواز زندگیم
دیگر از گذشته ، تنهایی و اشک هیچ نخواهم گفت
اما .. بگذار با آرامش این شب لحظه های بارانیم
را برایت با خاموشی چراغ دلم روشن کنم
رفتی مسافر من ..
با رفتنت آغاز شد ثانیه به ثانیه تپش این قلب داغ دیده ی من
من از گلبرگ میگویم
تو از خاری که زخمی کرده جسمت را
من از مهتاب میگویم
تو از نوری که برده خواب چشمت را
من از باران شور انگیز
از این مستی عطر خاک
تو بیزاری از این نمناکی خاکی که گل گشته
من از فردا روشن قصه ها گفتم
تو گویی غرق دیروزم
من از جان و من از روح و من از تقدیر میگویم
تو از جسم و تو از خاک و تو از دیروز میگویی
زمین تا آسمان فرق است میان دنیامان
چه تصویر غم انگیزی
نگاهت رنگ بی رنگیست
دلم گرفته آسمون ، نمی تونم گریه کنم
شکنجه می شم از خودم ، نمی تونم شکوه کنم
انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده
باز داره باورم می شه ، خنده به من نیوموده
دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم
تو روزگار بی کسی یه عمره که در به درم
حتی صدای نفسم ، می گه که توی قفسم
من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم
دلم گرفته آسمون ، یه کم منو حوصله کن
نگو که از این روزگار ، یه خورده کمتر گله کن
منو به بازی می گیرن عقربه های ساعتم
برگه تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم
آهای زمین نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن
خدا خودت به داد این بنده رو سیاهت برس، خدا جونم بیشتر از هر موقع بهت نیاز دارم!!!
قاصدک !
قاصدک،غم دارم،
غم آوارگی ودربدری،
غم تنهایی وخونین جگری،
قاصدک وای به من،همه ازخویش مرا می رانند،
همه دیوانه ودیوانه ترم می خوانند.
مادرمن غم هاست،
مهدوگهواره من ماتم هاست.
قاصدکدریابم!روح من عصیان زده وطوفانیست.
آسمان نگهم بارانیست.
قاصدک،غم دارم،
غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم.
قاصدک،غم دارم،
غم من صحراهاست،
افق تیره ی اوناپیداست.
قاصدک از این پس منم و تنهایی ...
.. دلت را به اندازه ی نگاه وسعت بخش ..
.. و آنوقت ببین که چه زیباست ..
.. نگاه پروانه ای که محو میشود در ..
..آغوش قطره ای باران ..!
